Sınav haftası

Bitti ama bitmedi gibi

Bitti diyerekten bitmiyor o sınav. Neyse kötü geçti zaten, finallere kalırız. Harbi kötü geçti yani, yalnız baya kötü geçti. Baya baya tüm sınavlar kötü geçti. Neyse final haftası bunlarıda alırız, avuntuya gel. Biz kendimizi çok avuturuz. "Amaan yarın yaparım"... "YUUH 1 ay var sınavlara, haftaya başlarım", sonra başlarım. Ondan sonra başlarım. Neyse sınav gününden bir gün önce başlarım. Neyse sınav sabahı erken kalkarım. Neyse ne artık Allah ne verdiyse yani elimden geleni yaptım. (Sınavı alamadı, finallere kaldı, depresyona girdi, bir daha çıkamadı)

Uyku ders çalıştığım zamanlar çok değerli. Sınav haftası ne mübarak ay, nasıl bir ay bu böyle On bir ayın sınav Sultanı gibi, sınavları alamayacağımı önceden seziyorum. "Lan alamayacağım galiba bu sınavları" diyorum, arkadaşım "Daha sınavlara bir ay var lan nerden biliyorsun?"... "Hissediyorum kızım baya baya derinden böyle, hissediyorum" diyorum. Yani his etmek, bilmek iki farklı şey ama bir birini çok iyi tamamlıyor. Mesela ben seni papatya yaprakları kadar çok yakın hissettim kendime, ama koparacağını bilemedim. Sınav haftalarıma bazen benziyorsun biraz. Önce hiç umursamam, sonra sınavlarım yaklaştı mı çok sıkılırım, bunalıma girer sana patlarım sonra kaybederim. Keşke bunalıma giripte seni kaybetmeseydim, sınavımı kazanabilmek için elimden geleni yapardım belkide böylece finnallere kalmayacağımı bilirdim...

"Çalıştın mı lan?"... "Yok,"... "Sınav yarın?"... "Ya tamam yarın sabah erken kalkar çalışırım,"... Sınav sabahlarını çok seviyorum, biliyorum ki zaten alamayacağım. Hatta son saniyelerinde beni kurtaracak dualar ediyorum "sıkıştın anca mı aklına geldim lan" dediklerini duyabiliyorum. Hani çok dua ederim ama sınav gelmeden önce ki son saniyelerde ben bile kendimi kaybediyorum. "SINAAĞĞVV" diyorum ardından "AMİN. AMİN."
Sınavdayız. Depresyon'a "Arkamda otur, sıkıntı olunca tekmele alttan. Hani yok, soruyu bileceğimden değil ama yardım ederiz," dedim. Soruyu bilmem ama yardım etmek için elimden geleni yaparım. Allah rızası sonuçta. Yakalanmamak için riske giriyorsun yani büyük sevap. Yok böyle bir sevap. Baya baya büyük bir sevap. Sen sırf yakalanma ama arakadaşına yalnış cevabı ver diye riske gir. Helal olsun.
Depresyon her bir sıkıntıda aniden bunalıma girer. Adamı hasta eder, otomatikmen depresyona sokar. Yani bizi depresyona sokan arkadaşlarımız var. Seninde seni depresyona sokan bir arkadaşın vardır elbet. Beni mi hasta ediyor, kenedini mi belli değil.
Sınava çalıştım. O sabah çalıştım. Alamam ama yinede deniyeyim. Almam lazım, çok çalıştım derim. Bir tutar yanım yok yani ama Depresyon arkamda otursun ben yinede ona cevap veririm. Sınav başladı. İlk soru geldiği gibi "BİR NE LAN BİR BİR?!" diye ortaya attım. Belki biri cevaplar "ALLAH RIZASI İÇİN BİR NE LAN?" dedim. Baktım kimseden tık yok bi ben yokluktan bir bir diye bağırıyorum, sustum. Zaten sınava bu sabah çalışan tek insan benim galiba. Depresyona döndüm "Lan"... "Depres"... "Bir ne?"... "Bir bir"... "Bir lan?"... "Bir mi yok?"... "Nasıl yok?"... Bir de mi yok?"... "Ya bırak ya" dedim. Biri bilemedim. Depresyon biri çözmeden ikiye geçmiş. Neyse sınav gidiyor, geçiyor bildiğin bok gibi gidiyor. Yani böyle borumbok geçen bir sınav görmedim, hissetmedim sevmelere seni ben. Aradan bir saat geçti. Baktım sınavı bitiren kalkıp gidiyor. Böyle bitirip gidenleri görünce benimde sinirlerim bozuluyor. Baktım sınavı gözleyen adamları görmüyorum. Resti çektim. "YETER LAN" dedi iç sesim, o gazlada arkamı döndüm Depresyona baktım "YANİ BEN SÖYLİM DE, BOK GİBİ GİDİYOR BU SINAV. YANİ BİL İSTEDİM" dedim önüme döndüm karşımda adam. "Ne yapıyorsun?" dedi, "Valla hal hatır sordum yani," dedim... "Ama iyiymiş yani, benim sınav bok gibi gitmesine rağmen baya baya iyi yani" dedim. "He tamam," dedi adam sonra gitti. HE TAMAM? HE? TAMAM? Lan ciddi ciddi kopya çekseydim adam kesin sınavımı elimden alırdı. Bu bok kelimesinde bir şey var. Bir sihir. Bir çekicilik. Bir lüksluk, bir medcezirlik. Bir yaman olmayan sevgili mutluluk sınav kağıdı naber lan yeter artık cümlesinin noktasının vurgulüne, yoruldum. Ne diyorum lan ben?

Depresyon sınavdan sonra "Olm senin sınavın bok gibi geçiyor diye benim ne gibi bir suçum var?" dedi. "BENİ Mİ ALDATIYON LAN?" dedim. "Ne alaka lan arsız bela" dedi. "Beni aldatıyorsun!" dedim. "Şüşü Allahını sus tamam ya yeter be. Kız olmama rağmen aldatıyorum diyorsun".. "Sus"... "Tamam?"... "Yalnızlığa bak ya"... "Kız yalnızlıktan, yokluktan bana sarıyor abi yok böyle" dedi. Sınav haftaları psikolojimi bozuyor abi n'apım? Medcezir mi izlim? My mad fat diary mi izlim alt yazısız? Napim yani?

He tamam,
Şüheda Özyar

NOT: Bazen hissedersin ama sorunun cevabını bilmezsin.

Doktorlar

Artık yeter, anladık

Yayın tarihi 2006, sene 2014 her yaz doktorluk kursu görüyorum. Adamlar yokluktan 8 senedir aynı diziyi tekrarlayıp duruyor. Ulan artık yeter ya. Alın Ela'nızı, Levent'inizi verin bana diploma'mı belki bir işe yararız. Bu hayatta herkesin işine yararım ama evi toplamadığım sürece bi annemin işine yaramam, ister oturma odasında olsun ister mutfakta, saatlerce söyleniyor. Ulan bir insan bir dakika söylenir ikinci dakika çözüm arar. Annem birinci dakika başlar, 4 saat sonra aynı cümleyi tekrarlar "Evde bana kimse yardım etmiyor, herkes kendi havasında". KİM BEN HERKES MİYİM? Hayır yok yani kurduğum cümle sadece "Anne yarın evi toplarım,"... neyse: sadakallahülazım.

Her zaman tekrarlarız. Biz insanlar tekrarlamayı çok severiz. "Anne eve geç gelecem"... "Tamam geç gelme"... "ANNE EVE GEÇ GELECEM GEÇ"... "Tamam işte geç gelme". Ya bende var bir anormallik ya bunlar zamanla herşeyi başka anlıyor. Sinemaya gidiyorum bugün "Anne sinemaya gidiyorum ha," ... "SORDUN MU?"... "ÜÇ GÜNDÜR SÖYLENİYORUM HA ÜÇ!"... "Yalan konuşma, olsa hatırlarız tabii"... Ulan ben gerçekten kafayı yedim galiba. Yatırın lan beni huzur evine. Açın bana bir doktorlar dizisini. İzleyeyim ya. Levent Ela'yı nasıl aldatıyor bi bakim ben. Sonra yine tüm erkeklerden nefret edeyim. Huyum böyle. 8 Senedir bende "ulan ben niye hiç erkeklere güvenmiyorum" diyorum kendime, meğersem kaynağım Leventmiş. Adam hem doktor, hem yakışıklı ama sonunda aldatıyor. Hep annem ya. Doktor olsun, evi olsun, arabası olsun, insan olsun, karakteri olsun dedi kapıma göt korkusundan hiç uğramayan eş adayına. Al sana Levent! Bi Ela'ya sahip çıkamadı ya. Bak nasılda moralim bozuldu. 8 senedir bozuk, hala bozuk gidiyoruz. Şu Doktorlar dizisini her yaz evde geçiren insanların hatrına bari certifica dağıtın. İlerde iş görüşmesinde "DOKTORLARI 8 KERE İZLEYİP BİTİRDİM VALLA" diyebileyim yani. Şunu bi gururla söyliyebileyim yani.

Şu bir gerçek ki Doktorlar dizisini televizyon'da gördüğüm zaman içimde "Aha yaz geldi valla billa" sevinci hiç bir yerde yok. O dizi'de ki Hasan bile 8 sene içinde Pınar Altuğ ile evlendi. Bende ki yokluğa bak ya. Bi Hasan olamadım, karşıma Suat bile çıkmadı. Duruma bakarmısın. Dünya'da trilyonca insan var olmasına rağmen ben yinede gider dizi karakterinde oynayan adama aşık olurum. Niye, neden yapıyorsun bunu kendine Şüşü diye hiç sormadıkları için ben böyle oldum. Matematik dersinde bile durup "LEVENT ELA'YI NİKAH GÜNÜNDE TERK ETTİ YA!" diyebilirim, çünkü niye? Adamlar dizinin adını doktorlar koymuş, hastaları biz olduk.

Yaz tatili öyle bir dönem ki insan depolanıyo. Petrol ofis ne varsa hepsinden bir kaç litre, benzin, dizel fark etmiyor. Master ile Altınoluk sahilindeyiz. Galiba o aralar Doktorlar ikinci sezon finalini yapmıştı. Her sene nasılda oluyor bağımlısı oluyorum anlamadım. Leventin baktığı hastaları tek tek yazabilecek bir durumdayım. Bir kendimi yazamadım, ona yanarım (Depresyon modumdan çıkıyorum). Master nargile içmek istedi. Oturuyoruz. Ben en son 4 sene önce nargile içtiğimi hatırlıyorum, kafayı bulup bir daha yapmadım. Kafa bulmak da bir acayip. Tehdit olarak kullanıyorum artık. Biri bana "Şüşü o burnun ne ya" derse, ben ona "Bak kafamı bulma, burnun olurum" diyorum. Artık böyle.

Master nargile içerken arkadan bir grup kız "Ayyy Zenan'a uyuz oluyorum kızım"... "Hiç sorma ya Arslan var ya Arslan, gıcık bir tip ya"... HE ARSLAN, anladım konu Doktorlar. Senaristini seveyim. Kızlarda öyle bir konuşma var, böylesi görünmedi. Sonra biri "Ya şu Ela nasılda Levent'i seviyor ya" dedi mi biri? Ardından, bak çok ciddiyim "YAAA KIZIM, ben onlara resmen ba-yı-lı-yo-rum!" dedi kollarını göğüsüne göğüsüne yere göğe, sallana sallana, elleri kollarına, Grup Hacegan ilahi grubu gibi göründü. Lan dedim tövbestağfurullah. Doktorlar dizisi derken olayı nereye bağladım. Sonra diğer kızlar: "AYY EVET, HAS-TA-SI-YIM YHAA"... "Levent var ya o Levent ö-lü-yo-rum!"... "Kızım aynen BI-TI-YO-RUM o adama" dediler. Ulan bu nasıl bir yokluktur. Bu nasıl bir ölüm çağresizliğidir. Kızın biri son nokta olarak "KIZLAR LEVENT'E GÖ-MÜ-LÜ-YO-RUM!" dedi. YUUUH! GÖMÜLÜYORUM'DA NE LAN? Döndüm arkamı, "Bi gömül lan" dedim. "Pardon?" dedi sosyete. "Allahını Rabbini seviyorsan bi Gömül" dedim". Kız bana baktı. Bak, baktı sadece, baktı baktı acayipte bakımsızdım ama baktı "Ayy terbiyesize bak kızlar bana gömül dedi" dedi. ÖLELIM. Böylede malız biz, biz doktorlar dizisinin etkisinde kalan Elacılarız, biz arar buluruz izini bilirsin zır gömeriz biz.

Sustum tabii birşey demedim. Susmak cahile karşı verebileceğim en güzel cevaptır. "Edepli edebinden susar, edepsiz de ben susturdum sanar" diye bir söz var ya. Tam da o yani. Gömüldüm ne ya. Sen traktör musun? Tır mısın? Sen dağ adamımısın? Block yourself valla çekemicem. Turkcell miyim, ben Leventim. Ela'yım ben, verin lan benim diplomamı, sınavım da iyi geçmedi ama olsun konumuz bu değil.

"Sana gömülüyorum" (Yani diyor ki: yerin dibine bile girsen, gömerim kendimi bulurum seni, böyle de malım.)
Şüheda Özyar

NOT: Çocuk iken doktor olmayı çok istedim, büyüdüğümü sanmıyorum.

Olur öyle

Aklıma geldin, geçtin gittin...

Bu yazıyı yazmak için çok şarkı aradım dinlemek için. Belki seni bana hatırlatır diye. Belki aralarından bir kaç cümle seni yeniden yaşatır diye. Seni ben hep çok aradım, ama hep aradım... çok arayıp bulamadığım günlerim oldu benim. Bazı şarkılar sen oluyor, dinlemeye kıyamıyorum. Sözleri sen oluyor, anlmaya yetmiyorum. Ben seni hep çok aradım, ama sadece aradım.

Sınav haftalarım başladı, bu yüzden yazılar paylaşamıyorum pek. Ben çok şey paylaşamadım. Hayatımda bir çok şeyi paylaşamıyorum. Kardeşimi mesela, onu kimseyle paylaşamıyorum. Sonra seni kimseyle paylaşamadım. Patates kızartmasını'da kimseyle paylaşamıyorum ama o başka konu. Seni paylaşamadım. Böyle okuyorum'da, hepimizin hikayeleri aynı gibi. Çok sevdim, gitti diyorlar. Gelen, gidiyor. Giden bir daha geri dönmüyor. Hayatın böyle olmasına bazen çok kızıyorum. Çok seven insanları görüyorum, çok seven bile ayrılıyor. Ya hiç seven bir gün çok severse? Hiç sevmediğine kızar mısın? Papatya gibidir ayrılık. Yapraklarını koparsan ne sever. Koparmasan ne sevmez? Ben çok severim. Mesela ben sıkı severim. Ben seni çok severim. Papatyalar kadar çok severim. Bu yüzden papatyaları güllerden daha çok severim. Banyo yaparken şarkı söylemeyi severim. Sonra hava güzel olunca saatlerce seni izliyebilirim. Hava soğuk olunca, saatlerce seni düşünebilirim. Isınırım. Çok kıskanırım, bu yüzden belki kaybederim. Olduğundan fazla değer veririm, vermemem gerektiğini bile bile. Çünkü severim, ben seni öyle severim. Sana çok yemek yaparım, hamaratlı kızım ben sana bakarım demiyorum. Makarna yapabiliyorum sadece, ya yersin ya'da dışarıda yersin. Makarna yerken ben seni izlerim. Seni izlemeyi çok severim, bir daha nerede göreceğim seni? Ya yarın yoksan? Özlemeyi sevmiyorum. Hatırlarım diye. Eskileri konuşmak istemiyorum, geleceğim var iken. Zaman kaybı geçirmekten nefret ederim, beni zaman kaybına uğratan insanları sevmem. Zaman kaybım olma, ikimiz de kaybederiz.

Bazen aklıma çok geliyorsun, zaman kaybediyorum. Konuşmanı istiyorum. Eskiden çok duâ ettim. Kabul olacağına hep inandım. Konuşman için yalvardığım günlerimi hatırlıyorum. Ağlamadım ya. Duâ ederken ağlanır mı? Çok ağladım. Duâlarıma kadar geleceğini bilemedin. Duâlar mektup gibidir. Duâ edersin, yazılır. Duyulur, yazılır hepsi. Sen duâ et derler, sen yaz... Duâ edersin, belki bir umut o mektup ona ulaşır diye. Açar beni okur diye. Kapalı bir mektup gibisin. Çok mektup yazdım sana. Hiç biri ulaşmadı. Eskilere çok benziyorsun. Kapalı kutunun içinde hiç okunmamış mektuplar gibisin. Eski resimler gibisin kıskanıyorum seni, belki de bana hiç böyle bir mektup yazılmadı diye...

Konudan konuya atlamayı severim çünkü yazmam gereken çok konu var. Seni hatırlamam için çok cümlelerim var, çok zaman kaybım var. Seni sevmek için çok neden ama sevmemek için çok mektuplarım var benim. Bu yazılarım mektup gibi. Yazarım, ama okumazsın. Zaten sen beni nezaman okudun ki? Sahi sen beni hiç okudun mu? Keşke beni papatyalarla sınamasaydın. Ne seviyor ne sevmiyorsun, olur öyle...

Çok seviyorum diyen bir insan nasıl oluyor da bir gün çekip gidiyor? Makarna bile yapamadım sana, seni izleyemedim. Hiç mi sevmedin beni? Hiç, değil mi? Patates kızartmasını yemeye devam edeyim ben, onu kimseyle paylaşamıyorum. En azından gitmiyor, miğdeye oturuyor, kilo alıyor ama mutlu oluyorum. Patates kızartması bile senin bana verdiğin mutluluğu vermiyor. Hiç mi? Hiç.

Böyle neyse, gittin işte eyvallah.
Başka birini sevdin, olur öyle...

Herşeyim değil, hiçbirşeyimin herşeyisin.
Aklıma geldin, geçtin gittin yine...
Şüheda Özyar

NOT: Giden geri gelmesin, bekleyenin var senin, bırak o gelsin.

Benzetmek

Bu kızın psikolojisi neden bozuk?

"Aynı sana benziyor,"... "Ayy,"... derler. HEE. AYNI BEN YA. Daha ana rahiminden 3 dakika bile çıkmayan bir çocuğu bana benzetiyorlar. Ya ben kendimi tanımıyorum ya da bunların hayal gücü inanılmaz kuvvetli. Daha yeni ya, yeni yeni. Çocuğu bana benzetiyorlar. Gülüşü sen, diyorlar ama her insan gülerken bir birine benzer. Şekil olarak değil ama mutluluk olarak benziyoruz. Hepimiz güldüğümüz zaman bir birimize benzeriz. Sonuçta hepimiz mutluyuz. Hayal kırıklığından dolayı gülen birini henüz görmedim. Düşünsene sevgilin seni terk ediyor? Gülün. Çok gülün. Akşam olunca ağlıyoruz zaten. Prensip meselesi. Hepimiz bir birimize benziyoruz.

Aslında benzetmek, benzemek, benzetilmek yazmak için çok geniş bir alan. Çok yazı yazabilirim. Durmadan çok cümle kurabilirim ard ardına. Şimdi okumasan bile sonra benzetirsin birine kendini, ardından beni okursun. Okutursun, benzetirsin... benzersin. Mesela ben seni herkese çok benzettim. Bazen ise benzetmeye kıyamadım. Seni mesela en sevdiğim oyuncuya çok benzettim. Artık o diziye senin yüzünden bakamıyorum. Benzettiklerim çıkıyor karşıma, sonra seni yeniden hatırlıyorum. Futbolculara çok benzetiyorum seni çünkü sen futbol oynamasını çok severdin. Topun peşinden koşan her topçuyu sen sanardım çünkü sana çok benzetirdim. Bu yüzden artık tek başıma futbol seyretmeyi sevmiyorum. Seni ben sevgi kelimesinde ki o beş harfe çok benzettim, artık söyleyemiyorum... sadece yazıyorum. Keşke bana zamanında "Kimseye benzetme" deseydiler, benimserdim seni ozaman. Seni benzettiğim tek kişi ben olurdum. Kimseye küs kalmazdım. Çiçeklerimi çok sussuz bıraktım, papatyaları sana benzettiğim için. Yapraklar bana çok küs kaldı, her bir tanesini seni bana hatırlattığı için. Ama yine çıksan karşıma, "Oynamadım seninle," desen, "eski" kelimesine seni çok benzetirim. Eski'lere benziyorsun, yarın olsan ne yazar?

İş yerinde prova odalarında duruyorum. Dur önce kocaman bir mağaza'da çalıştığımı söylemem gerekiyor. Beni uzun zamandır takip edenler çalıştığım yeri bilirler ama bilmeyenlere özet geçiyorum. Giysi mağazası, prova odalarında duruyorum, kıyafet seçimimiz yok, hepimiz siyah giyniyoruz, modumuz Hayko Cepkin, işe başladığımızda ise bir İsmail Türüt, sona doğru survivor'da ki Samantha oluyoruz. Şimdi ben sadece kadınlara özel prova odalarında duruyorum, yani içeri erkek sokmam yasak. Gayet mantıklı. Sevgilileriyle prova odalarına giren insanlar 1 saatte çıkmıyor. Pislik. Pisli. Pis. P. Bir sorun var, bazen kadın veya erkek ayrımı yapamıyorsun. Hatta bazen kadın veya erkek ayrımı zor oluyor. Türk / Hollandalı / Faslı ayrımı da yeri geldiği zaman zorlanıyorsun. Neyse diyorum, senelerdir çalışıyorum. Ben herşeyi bilirim. Ben herşeyi çözerim. Sıkıntı çıkmaz dedim. Ardından önüme bir çift geldi. Turist galiba ama ben yinede flamenkce dilinde "Merhaba, bu prova odaları sadece bayanlar için" dedim. "HII?" dediler. Anlamadılar beni. İngilizce deniyeyim dedim. "İt's only the ladies fıttingroom," dedim. Artık Allah ne verdiyse cümle kurmaya çalıştım. Çift beni izledi "Ladies?" dedi. "Yes ladies," dedim. "Ladies?," dediler yine (ulan bir bozuk çift daha) "Hııı yes ONLY ladies," dedim. "O, yes oké," dediler. Are you disco? demek istedim. "No problem, only ladies," dediler. Arka planda Darıl "N'oluyo lan?" dedi Türkçeden. "Ulan bu kadına benziyor mu sence?" dedim. Bende çözemedim bir an. İnsanların kadın veya erkek olduğunu ayırt edemeyecek bir duruma geldik. Böyle bir evrende yaşıyoruz. "Bilmem," dedi Darıl. "Lan göğüs yok, e saç desen? Yok lan adam bu, neyse..." Sonra müşterilere geri döndüm ikisinin yüzü mort geziyor. *"He can't go in the fıtting room" dedim, adamı gösterdim derken adam bana "Ben kadınım," dedi Türkçeden. AYYY. NASIL ZORT OLDUM. Bahçelini'nin bir an ÇÜK sonra CUCUĞ demesine döndü bu olay. "Haklarına sahip çıkmana taktır ettim," dedim. LAN? "Nasıl terbiyesizsin," dedi kadın. Ay. Tamam. Geldiler. "Ben mi, sen mi?" dedim. "Sen," dedi kadın. "Evet ya ben bir kız olarak çok ayıp ettim. Ulan ben niye kız olarak doğdum lan" dedim, sonra durdum dalga mı geçiyor lan bu benimle der gibi baktım. "Kadınsın yanı, eminsin?" dedim. "BENİMDE SENİN GİBİ VICIĞIM VAR!" dedi kadın. VICIG MI? HAHAHAHA. YUH LAN! Ne terbiyesiz lesbian ya. "Tamam lan terbiyesizleşme," dedim kolumu kaldırdım. Saygı duyacak değildim. Ben o kadın olsaydım bana ağız burun girişirdim. Girişmedi. Dalmadı. Kadına bir daha bakarak "VICİIG BENİM, TASLAK BENİM," dedim. Kendimi şu andan itibaren tam bağımsız ruh hastası olarak ilan ediyorum. Teşekkürler KADIN.

Sonra "Bu kızın psikolojisi neden bozuk?:

Tam bağımsız ruh hastaları olarak çok tatlıyız bence,
Şüheda Özyar

NOT: Sen beni herkese çok benzettin, ben seni bu yüzden hep benimsedim.

*"Adamın prova odalarına girmesi yasak,"

Nerede?

Elinde elinde.

Bazen çok unutkan oluyorsun veya bir şeyi kafana çok takarsın, "TELEFONUM NEREDE LAN?" dersin yanında ki insan sana dön dön bakar "Elinde ya mal" der. Şimdi bu mal ben mi oluyorum, yoksa telefonum mu. O telefonun elimde ne işi var? Ben onu en son odamda bıraktığımı hatırlıyorum. Böyle bazen gidiyor kafa işte. Kafa mı gidiyor, beyin mi duruyor "La olm çalıştırma beni, bünyen almıyor işte" diyerek. Bende anlamıyorum. Böyle yoruluyor insan ya. Durduk yerde bunalıma giriyorsun "Ulan nerede bu kalem?", kız gitmiş toka olarak saçına takmış sonra nerede diye haykırmış. Sana sansürlü evet, 3 evetle seni "nerede kulübüne" uğurluyoruz.

Var böyle arada sırada oluyor insana, geliyorlar baya. Kafana çok şey takarsın, sonra diğerlerini unutursun. Çok şey düşünürsün, sonradan çok şey takarsın kafana. Mesela hoşlandığın bir çocukla konuşursun. Çocuk online gelir, sana yazmaz. Sen ona en son "Nasılsın?" diye sordun, ama bu o soruya cevap vermiyor. Yani bunu çok takarsın kafana, arkadaşına "YAZMIYO LAN BANA" dersin, arkasından "Kesin başka biriyle konuşuyor. Ulan yine online geldi. Şerefsiz yemin ederim yazmıyorum daha. YUUUH, yazmıyor lan. Yazmazsan yazma, bir daha nah yazarım sana, gör bak!" ... (2 dakika sonra).... "İyiyim, sen nasılsınn?" ... "OHÁ, YAZDI LAN YEMİN EDERİM. Sen nasılsın'ada iki tane n harfi koydu. Ben en iyisi cevap verim" ... "Bende iyiyim sağol :)" dersin. Konu burada kapanır. Bazı insanlar çok " :) " . Biz insanlar çok şey takarız aklımıza. İki tane n harfi koymanın mutluluğunu yaşıyoruz. Mesela hayal gücümüz çok fazla bizim. Çocuk beni aldatıyor başkalarıyla konuşuyor deriz, iki saat sonra gelen mesaj ise "uyuya dalmışım". Böyleyiz biz, ne bilim belki de ben sana çok fazla değer verdiğim için hayal gücümü çok kullanıyorum ama sen değer vermediğin için rahatlıkla uyuyabiliyorsun. Bu yüzden şimdi sen ellere online, bana last seen'sın.

Yaz tatilinde Bursa'dayım bir dönem. Şimay ile zafer plaza, kent meydanı diye geziyoruz. Bir olay var, tatilde olduğum zaman her bir şeyim dahada kıymetli oluyor. Cüzdanıma, telefonuma, hepsine sıkıca sarlıyorum. Elimde tapu var da elden gidecekmiş gibi hissediyorum. "Şüşü ne diye sarılıyon böyle ya" diyor, "Olm çalınırsa görürsün" diyorum. Biri mesaj attığından değil yani. Bu AYFON, havam olsun diye taşıyorum yanımda. Şimdi Türkiye'de ki alışveriş merkezleri en güzelidir. Alt katta BİM var, en üst katta İskenderci var. Yemek bölümü diye bir yer var. Böyle bolluk görmedim. Yemek seçebiliyoruz, öyle bir lüksümüz bile var. Oturduk Şimay ile bir yerde. Farklı birşey alayım derken, gittim yine aynısını aldım. Sonra oturduk. Şimdi böyle oturduğun zaman sanki herkes sana bakıyor gibi hissediyorsun. Bakıyorlar oysa. Durdum. Böyle sol taraftan "Ulan sanki bu apaçiler beni süzüyor" dedim Şimay'a. Kaderimde apaçilerin var olduğunu bilseydim, yemin ederim kaderime çizgi çizerdim ki konumuz bu değil. Telefonumu çıkarayım dedim çantamdan. Çantamı arıyorum, telefon yok. Ceketimin cebine bakıyorum, yok. Masayı süzüyorum yok. Şimay'a döndüm "Lan telefonum yok, sana mı verdim" dedim, bende bir panik oluştu. Şimay her yerini arıyor, ama yok. Sonra ayağa kalktım, olur ya bu götle üzerinde oturmuşumdur, telefon yok. Sonra uzakta ki masadan bir ses geldi "ELİNDE!" dedi, ne diyor lan bu diyerekten baktım"... "ELİNDE ELİNDE!" dedi elini gösterdi, sonra ulan dedim yoksa telefonum elimde mi, az baktım, rezil olduğumun kanıtıdır dedim. Kendimi rezil edeceğime onları rezil edeyim dedim, anlamıyormuş gibi davrandım "NEREDE NEREDE?" dedim, grup haliyle "ELİNDE!" dediler, ellerini gösteriyorlar böyle savaş içinde bir birinin elleriyle oynuyorlar, kafam dumanlı bugünde sarhoşum modunda olan Arsız Bela'lılar. "NEREDE NEREDE NEREDE?" dedim yine, "ELİNDE ELİNDE" dediler, sonra grubun içinde bir çocuk "olm bu bizle dalga mı geçiyor lan" dedi, göz göze geldim "Adam haklı beyler, dağılın" dedim. Elime telefonumu aldım, oturdum. UZA der gibi kendimi alışveriş merkezin üst katında oturan klas insanı gibi hissettim.

Böyle bazen nerede? sorusuna rezil oluyorsun ya. İşte ona unutkanlık derim. Veya aklıma biraz sen kaçtın, aklımı karıştırdın. Yazacağın yok ama, insan elinde telefonla bekliyor işte. Bazen adam haklı çıkıyor, "Ulan telefonun elinde olduğu halde nerede diye soruyorsun ya, neyse devam edemi...." (dağılın).

Aklım karışıyor bazen,
Unutuyorum seni,
Şüheda Özyar

NOT: Elinde olanın değerini bilmediğin zaman, nerede diye haykırırsın.

Bilmem ki

Zamanla

Sonra nasılsın diye merak edersin. Bunca yıl sonra nasılsın? Sen nasılsın? Veya ben sence nasılım? İyi mi, kötü mü. Sence bir insan nasılsın sorusuna karşılıklı nasıl bir cevap verebilir? Nasılsın? Bilmem ki…

Zamanla kendini hiç tanımazsın. Kendini bir iyi, bir kötü hissedersin. Ne yapıyorum ben dersin. Niye üzülüyorum veya neden durduk yere şimdi ağlıyorum. Neden herşey beni buluyor, neden sen beni buluyorsun? diye düşünürsün. Aslında insanların düşündükleri, hissettikleridir. Hissettikleri yaşadıklarıdır. Nasılsın? Ne yapıyorsun, iyi misin? Ben var mıyım? Sende ben hala var mıyım? Şimdi düşünüyorum, böyle biraz üzülüyor sonra gülüyorum. Yoruluyorum sonra devam ediyorum. Tamam diyorum, bitirdim içimde ki seni, sonra sen geliyorsun içime. İçimi karıştırıyorsun. Aklımı karıştırıyor, yine gidiyorsun. Gelişin gidişin kadar güzel olsaydı. Gel dediğimde gelmedin. Git dediğimde neden gidiyorsun ki. Nasılsın diye sormaya çekiniyorum. İyi desen bana, üzülürüm. Bensiz iyi olacağını düşünmek istemiyorum, galiba gerçek olanda bu. Sen beni tanımadan önce'de iyiydin, rol icabı beni tanıdıktan sonra çok iyi oldun. Sonra giderken yine iyi oldun. Çok iyi değilsin aslında. Ben ne çok iyi, ne'de iyiyim. Sen iyisin galiba. Bunca yıl sonra iyisin? Ya ben?
Seni anlamıyorken kendimi anlamaya çalışıyorum. Saniyelik değişiyorum. Şimdi sana kızsam, döner yine severim. Giden gitti diyorum gururla, sonra seven neden gider ki? diyorum, ben yine ben oluyorum. Arkanda bıraktığın sorular var ya, galiba onlar beni çok yoruyor. Düşündürüyor, sonra kendimi iyi hissetmiyorum. "Boşver değmez" diyorlar, ama boşverdiğinde değmediğini nerden biliyorlar. "Boşver, zamanla," diyorlar ama onu tanımak için zamanın nasıl geçtiğini bilmiyorlar. Seni tanıdığım zamanın geçmiş zaman olduğuna inanamıyorum. Ne güzel geçmişsin…

İyi miyim, bilmem ki… Ama sen bana nasılsın? diye sorsan, iyiyim derim muhtemelen. Çok iyi demem, zaten yeterince anlarsın. İnsanların ruh hali her dakika değişebiliyormuş. Benimkisi saniyelik galiba. Şimdi seni sevebilirim, ama şimdi bak… sevmiyorum.

Bukadar kolay olabilseydi herşey keşke. Keşke ve zaman kelimesini sevmiyorum aslında. Zamanla geçer diyorlar, keşke geçmişe dönebilseydik diyorlar. İnsanlar aklımı çok karışdırıyor. Aklımı karşıtıran çok insan var. Önce kendi aklımı karışdırıyorum, sonra seni bekliyorum. Beklentilerimin arasında sende bulunuyorsun. Zamanla bekliyorum. Keşke beklentim olmasan ve hep keşke olarak kalsan…

Zamanla unuturum diyenler var…
Zaman nekadar çabuk geçiyor ki, hala seni unutamadım…

" Hatırlamak bile zaman alır, sen unutmaktan bahsediyorsun…"

Nasılsın? diye sorsam sana
Bilmem ki…
Şüheda Özyar

NOT: Yinede herşeyin ilacı, zaman derler. Bir de bu kelimenin tersini okuyun.

Sahte OHÁ tişörtleri!

Dikkat etmeden olmaz!

Bir insan hayatında bir kaç başarıya ulaşır. Ya bunu çabalayarak, ya'da elinden geleni yaparak. Ya bi işi severek ya'da bir işi isteyerek yaparak.

2013 yaz aylarında piyasaya sürdüğüm OHÁ tişörtleri bukadar tutulacağını bilemedim. Sizler sayesinde buralara kadar geldim ve ben sizler sayesinde tanıldım veya şu andan itibaren taklit edildim. Beni tanıyan herkes OHÁ'yi duyduğunda muhtemelen aklına bir Şüheda Özyar geliyordur, tanımayan ise sadece bir OHÁ. Amaç kendimi insanlar arasında ünlü etmek değil, amacım insanlar Şüheda Özyar'ı bilmesi ve OHÁ'yi okuması. Beni okumaları, beni okumanızı ve kendinizden birşeyler bulmanızı.

Son zamandır İstanbul, İzmir, Ankara, Antalya ve Bursa gibi büyük şehirlerde OHÁ tişörtlerimin çakmaları piyasaya sürülüyor, ya 15 YTL ya'da 20 YTL'yee. Sizden ricam, eğer ki çok beğeniyorsanız, hakkınıza sahip çıkın, ve bir olayın çakması değil, orijinal'ını dolabınızda bulundurunuz. Hakka, hak tanıyın. Haksız yere insanlar emeğinden olunuyor ve bu beni çok üzüyor.

Üzüldüğüm nokta OHÁ'nin çakması çıktığından değil.
OHÁ'yi piyasaya sürenin kim olduğunu asla bilinmeyecek olmasıdır.
İnsanların bir birine hak tanımamasıdır.
Bilmemesidir.

Instagram'da binlerce sahte OHÁ tişörtleri gezerken, siz yinede beni unutmayın. Sahte OHÁ tişörtleri satan butikler beni instagram hesabımdan engellediler. Artık hak sizde.

Eğer ki ben bugün taklit ediliyorsam,
Bu sizlerin sayesindedir,
Haklarımıza sahip çıkalım,
ve OHÁ'yi Şüheda Özyar diye bilelim…

Teşekkür ederim.

OHÁ tişörtler hakkında bilgi almak isteyenler: suhedaozyar@gmail.com / ınfo@suhedaozyar.nl

Bu'da bir başarıdır aslında,
Şüheda Özyar

NOT: Emeğe saygı. Bu dünyada olmasada diğer tarafta elbette konu açılacaktır.

Şimdilik elimde olupta sahte OHÁ tişörtlerini satış yapan butikler:

Minteanbutik

Karumrouge

Remoda Butik

Kokoshebutik

Zeyneptanverdishoes